Bang om te falen?

Saskia - posted on 09/23/2010

Hoi Thirsa,

gelukkig is hij op het nippertje niet uit huis geplaatst maar dat was puur omdat ik juridische info heb ingewonnen en iemand die dagelijks met juridische dingen (maar niet op dit gebied) bezig is had meegenomen en hij meteen zei dat als Jeugdzorg de uithuisplaatsing door zouden zetten hij er persoonlijk voor zou zorgen dat ik de beste advocaat op dit gebied zou krijgen die hij kon vinden en dat mijn geval mbt het intimederend gedrag van BJZ aan de grote klok zou worden gehangen met naam en toenaam en de volgende dag kreeg ik een brief van BJZ dat mijn dossier gesloten werd aan de hand van 'recente ontwikkelingen van het kind'. Typisch toch?
(ik was vervelend want ik stelde kritische vragen omtrent hun 'behandeling' en dat werd niet gewaardeerd)
Tawera wordt 6 oktober 5 en zit in groep 2 en de juf is meer dan tevreden over hoe hij het in de klas doet dus ik ben zó blij dat ik op mijn strepen ben blijven staan!

Maar ik weet zeker dat mijn geval niet op zich staan dus in mijn ogen zijn het niet de óuders per sé die falen maar het systeem en dan in mijn geval in het bijzonder BJZ. Ik heb andere verhalen gehoord erover maar ik heb alleen maar zéér goede ervaringen met het consultatiebureau en zij wisten ook helemaal niks van de uithuisplaatsing of zelfs van mijn zoontjes 'autisme'! (volgens een leidster op het KDV) De CB-arts heeft mij nog gebeld erover want ze schrok heel erg en was heel erg boos.

Persoonlijk vind ik dat als je maar je bést doet en de béste bedoelingen hebt voor je kind(eren), het toch helemaal niet erg is als je soms fouten maakt? En zelfs dát is maar hoe je bekijkt toch?
Ik weet dat ik niet altijd even pedagogisch verantwoord bezig ben maar ik denk dat als je júist af en toe afstapt van bijvoorbeeld 'elke avond vier hapjes groenten eten!' en een keer een patatje neemt, je kind ook ontspannender is aan tafel (en de rest dus ook!) en dat je dan op die manier laat zien dat eten ook heel erg leuk is en dat 'fout eten' ook mag! (is het te merken dat ik een moeilijke eter heb? ;) )

Thirsa - posted on 09/23/2010

Ik heb zo en zo bewondering voor vrouwen die er alleen voor staan!
Ik heb wel een vriend, maar vind het nog steeds af en toe heel moeilijk hoor om voor een kind te zorgen. En als je je zorgen uit bijv. bij het CB is het of "ieder kind is weer anders" of ze geven je het gevoel dat je het helemaal niet goed doet om vervolgens helemaal geen oplossingen aan te bieden.

Wat jammer voor je dat je zoon uit huis is geplaatst! Ik hoop dat ie snel weer bij je terug mag komen.

Saskia - posted on 09/22/2010

Hoi Thirsa!

ik kreeg van sommige 'vrienden' hele 'leuke' opmerkingen over het feit dat de vader van mijn kind er meteen vandoor ging toen ik hem vertelde zwanger te zijn en heb echt het idee dat ik dúbbel zo hard moet laten zien dat ik als alleenstaande bijstandsmoeder met handicap het wél red (mijn zoon is toch wel het grootste bewijs!) maar nu -bijna 5 jaar later- kan ik me er niet zo erg druk om maken, behalve als instanties hun macht misbruiken en mijn situatie gebruiken om mijn kind -zeer tegen mijn wil in!- uit huis te plaatsen en dat ís gebeurt! Verder zal het allemaal wel, iedereen die het nodig vindt om hun eigen onzekerheid te overschreeuwen door mij onderuit te schoppen nodig ik uit om eens een jaar lang in míjn schoenen te staan en dan zullen we nog wel eens zien of de grote mond er is ;p